Een kleine inkijk in het boek
Zo lezen wij een kind. Dit fragment komt uit een echt hoofdstuk, geschreven vanuit een uniek geboortemoment.
Ik ben sociaal. Alleen niet op commando.
Ik kan het heerlijk vinden wanneer er mensen om mij heen zijn. Gezichten om te bekijken, stemmen om te herkennen en gesprekken waarvan ik voorlopig maar de helft begrijp, maar toch graag op de hoogte blijf.
Dat betekent alleen niet dat ik bij binnenkomst onmiddellijk beschikbaar ben voor algemeen gebruik.
Wanneer we ergens aankomen, wil ik waarschijnlijk eerst even rondkijken. Wie is hier? Hoe klinkt iedereen? Waar zijn jullie? En waarom heeft die mevrouw al besloten dat wij gaan knuffelen terwijl ik haar nog niet eens officieel heb goedgekeurd?
Geef mij gerust een paar minuten.
Mijn sociale systeem moet soms gewoon even opstarten.
Als ik mij veilig voel, kan ik plots helemaal openbloeien. Dan zoek ik zelf contact, deel ik mijn mooiste glimlach uit en lijkt het misschien alsof ik nooit ergens aan heb getwijfeld.
Dat heb ik natuurlijk wel.
Ik heb het alleen eerst zorgvuldig onderzocht.
Wanneer ik mijn gezicht wegdraai, mij steviger aan jullie vasthoud of niet meteen reageer, betekent dat dus niet automatisch dat ik verlegen of ongezellig ben. Ik bepaal graag zelf wanneer ik klaar ben om iemand binnen te laten.
Dat kleine verschil is belangrijk.
Want wanneer jullie mij de ruimte geven om eerst te kijken, hoef ik mezelf niet te verdedigen tegen contact dat eigenlijk best leuk had kunnen worden. Ik kom vanzelf dichterbij zodra mijn interne controle heeft vastgesteld dat alles veilig genoeg is.
Probeer mij daarom niet te overtuigen met:
“Toe maar, zeg eens hallo.”
Ik heb jullie gehoord.
Ik ben alleen nog even bezig met mijn eigen onderzoek.
En zodra ik klaar ben, is de kans groot dat ik degene ben die niet meer naar huis wil.